Gebruik jij relativiteit als vriend of als vijand? Een evenement van de Veerstichting

Gebruik jij relativiteit als vriend of als vijand?  De betekenis van relativering lijkt vandaag de dag soms zoek te zijn. Kunnen we wel wat meer relativering gebruiken? Of hebben we de laatste decennia juist te veel gerelativeerd bij grote problemen als klimaatverandering? Tijdens het evenement van de Veerstichting in Utrecht bespreken verschillende prekers en studenten het thema ‘relativering’ en geven zij hier elk hun eigen betekenis aan.

Kletsend en lachend komen Utrechtse studenten het evenement van de Veerstichting in het Sonnenborgh in Utrecht binnenwandelen. De studenten nemen plaats in de oude middeleeuwse kruidentuin van het Sonnenberg dat overdekt is met een groot glazen dak. Het hoge plafond, de bakstenen muren, en de typisch middeleeuwse poorten rond het publiek zorgen voor een gemoedelijke sfeer. Wat hen te wachten staat? Dat weten ze nog niet. Met een ballon en pen en papier in de hand zit het publiek te wachten tot het evenement begint.

‘’Waar maken jullie je zorgen over?’’ klinkt de eerste vraag van de host aan het publiek. Het publiek ritselt het papiertje tevoorschijn en de deelnemers nemen even de tijd om met elkaar te overleggen. Een aantal antwoorden worden door de deelnemers voorgelezen. Het meisje dat naast mij zit ‘’Ga ik een huis kunnen kopen? En ga ik überhaupt een huis kunnen kopen op een plek die niet door klimaatverandering onder water staat? Daar maak ik me wel echt actief zorgen om’’.

Waarom deze vraag gesteld wordt? Dat wordt duidelijk wanneer de Host het thema van de avond presenteert ‘’Relativeren, gebruik jij relativiteit als vriend of als vijand?’’. Gedurende de avond komen er verschillende inspirerende sprekers aan bod. Een militair, een zakenvrouw en een mensenrechtenactivist, die elk vanuit eigen perspectief stil staan bij het thema relativeren en in gesprek gaan met het publiek. De bedoeling van de ballon? Deze kan het publiek kapot prikken op het moment dat zij onder de indruk zijn van een spreker.

Een van de sprekers is de mensenrechtenactivist Eduard. ‘’Ondanks al de verschillende internationale verdragen over mensenrechten, zijn nog steeds heel veel landen in de wereld onder dictatoriaal regime. Poetin, Assad, Xi Jinping, Lukashenko.’’ Volgens Eduard lenen mensenrechten zich niet voor relativering. Wat hij in zijn werk wél kan doen is om ”ondanks de teleurstellingen, zoals wanneer het niet is gelukt om een politieke gevangenen vrij te krijgen, van de kleine en simpele dingen in het leven te blijven genieten.” Dat is voor hem relativering. In die zin is relativering een vriend maar ook een vijand.

Even later stapt militair Onno het podium op. Onno ‘’Op mijn 19e werd ik commando en had ik toch wel het gevoel dat ik echt ‘het mannetje’ was. Inmiddels weet ik dat je je positie nooit moet laten definiëren wie je bent. Jullie denken misschien nu ook wel dat je het allemaal voor elkaar hebt binnen een positie in het studentenleven, maar neem jezelf daarin niet te serieus. Het is belangrijk om dat te blijven relativeren’’. Na afloop reflecteert een jongen op Onno’s verhaal. ‘’Ik vond Onno heel inspirerend. Vooral dat hij zei dat je ieder obstakel moet zien als een uitdaging. Wat ik me wel afvroeg is: wat is de balans tussen het aangaan van uitdagingen en zelfzorg. Dat is dan misschien waar relativering voor nodig is. Je moet wel van jezelf blijven houden.’’

Ook komen er zwaardere thema’s aan bod. Onder andere wanneer Onno vertelt over zijn uitzendingen naar Afghanistan, Irak en de Hoorn van Afrika. Een jonge student op de tweede rij neemt een grote slok van zijn bier en richt zich tot Onno “Wat betekent relativeren in zulke zware omstandigheden voor jou?’’. Onno ‘’Tijdens een missie was er een school met kinderen afgebrand. Er waren ontzettend veel kinderslachtoffers en ik heb deze school leeggeruimd. Een week later zat ik bij de ouderavond van de school van mijn eigen kinderen. Daar begonnen verschillende ouders te zeuren, dat de broodjes kaas niet lekker waren, en dat de chocomel te koud was geweest tijdens het schoolreisje.‘’ hij vervolgt ‘’Iedereen mag zo zijn eigen zorgen hebben natuurlijk, maar ik zou in mijn leven nooit en te nimmer over een broodje kaas zeiken. In die zin plaatst mijn werk andere zorgen wel in perspectief’’. Meerdere deelnemers prikken overtuigd hun ballon kapot en er klinkt een luid applaus voor Onno.

De deelnemers gaan uiteen in groepjes waar wordt nagepraat over het thema relativeren. Een studente vertelt ‘’ Relativeren wordt al snel bagatelliseren, maar iedereen heeft natuurlijk wel recht op zijn eigen zorgen. Sommige zorgen doen er alleen wel minder toe dan andere. En je mag wel echt dankbaar zijn voor de dingen die je wel hebt. Zeker in Nederland. ‘’ Een jongen knikt aandachtig en is het met haar eens. De student ‘’Inderdaad, mijn zorgen voelen wel als een luxeprobleem. Ik heb de luxe om mij zorgen te maken over klimaatverandering. Ik vind het wel een luxe dat ik dat kan. Ik hoef me niet druk te maken dat ik niet genoeg geld heb, of dat ik niet kan eten, of dat ik gediscrimineerd word. Ik probeer me wel bewust te zijn van die positie. Dat is eigenlijk ook weer een vorm van relativeren. Relativeren brengt ook dankbaarheid. ‘’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s